تمام شده ام
پیش از آن که آغاز کرده باشم

مثل طنابی که از ریشه پاره شده باشد
مثل گره ای که شل شده باشد
مثل هر آنچه که رها شده باشد


و این احساس بریدگی
در جای جای تنم
بیگانگی آفریده است
انگار که دستانم از تنم
تنم از پاهایم
پاهایم از انگشتانم

همه چیز از هم
بریده شده
بند بند شده
آویزان
و رها شده اند



فرار
فرار از هر آن چه که می برد
فرار از هر آنچه که تمام می کند


کار من نمی تواند باشد

چرا که دلم،
قطعه قطعه شده،
در جایی
دور از پاهایم

آویزان شده است.

نمی شود
اگر اینجا پاریس باشد
اگر ما باشیم
اگر باهم باشیم

اگر اینجا سنگفرش شود
اگر باران ببارد
اگر ندانم هستی
اگر یک باره بیایی

اگر موسیقی نواخته شود
اگر چای گرم خورده باشیم
اگر سردمان باشد

اگر باهم
دنبال برگ های پاییزی بدویم
اگر لگدشان کنیم تا صدا کنند

اگر باران قطع نشود
اگر بارانی آبی رنگ تنم باشد

نمی شود

اگر اینجا پاریس باشد

کتاب خوانده باشیم
خواب دیده باشیم
با چشمان باز

نمی شود

اگر باهم باشیم
اگر بی صدا ببوسیم

نمی شود

اگر باران تمام شده باشد

اگر پاریس باشد


نمی شود


اگر تهران نباشیم


نمی شود.

اگر تهران نباشد

دیگر

رویا

رویا نیست.


دیگر

تو،

تو نیستی



دیگر

باران مرا یاد چیزی نمی اندازد



دیگر

خیابان بویی نمی دهد


دیگر

ویترین مغازه ها

شیشه ی گذشته نیستند


نمی شود


اگر تهران نباشد

فراموش کن

اگر تهران نباشد

هرگز نمی خواهم

هرگز طعمی ندارد

اگر صد بار ببوسمت.

برای من سخت است
هر آن چه تا به حال برایم سخت نبوده است

برای من که در این میانه رها شده ام
دسته ای برای گرفتن لازم است
یا طنابی برای آویخته شدن


گاهی دیر که می شود
جبران می شود
گاهی دیر که می شود
جبران نمی شود

و این جریمه است که از هرچیز دشوار تر است.

با من حرف بزن
با من که این چنین نیازمند کلامی هستم
با من حرف بزن

با من حرف بزن

از اسلحه ی خالی از تیرم نترس
نگاه دلیرانه ام را باور نکن
سماجت کودکانه ام
شرارت زنانه ام
باور نکن

با من حرف بزن

با من که از سایه ی تاریک پاییز به تنگ آمده ام
با من که از شب های طولانی می هراسم
با من که از سکوت گوش هایم زوزه می کشند

با من که در اضطراب گذشته و هراس آینده
موهایم را دور انگشتانم حلقه می کنم

با من که چشم های بازم را به روی هر آنچه می گذرد بسته ام

با من که در انتظار صبح خیره به دیوار مانده ام


با من حرف بزن

بعضی چیزها

ضمانت نامه ی یک ساله دارند

بعضی رابطه ها

بدون برگ گارانتی

تا یک سال


اشتباه ما این است

که عادت می کنیم

ولی یاد نمی گیریم


اشتباه ما این است

که می بینیم

ولی باور نمی کنیم


اشتباه ما این است

که می بریم

داخل لیست

ولی لیست را

می گذاریم لای کتابی بالای کتابخانه

و تا دفعه ی بعدی

فراموش می کنیم.



اشتباه ما این است

که کوریم

و فراموش می کنیم.

به قول فروغ




چه مهربان بودی

وقتی دروغ می گفتی.

How I wish I could stay.

گفته بودم نه؟
این که حافظه ام چقدر ضعیف است

این که به سرعت فراموش می کنم ضربه را چه کسی
به چه دلیل
و چه زمانی
به سرم کوبید.


گفته بودم
یادم هست.
گفته بودم
که گفته هایم یادم نمی ماند.


گفته بودم
که تا به حال
چهل و سه ضربه به سرم کوبیده شده

یکی در ده سال اول
سه تا در پنج سال بعدش
و چهارصد تا در پنج تای پایانی

می پرسی
جمع این ها چطور چهل و سه تا می شود
ولی من
یادم نمی آید
من
ضربه ها را فراموش می کنم


نمی دانم پ برای چه کسی می ایستد
و تو چه کسی می تواند باشد
و ما چطور کشف شدیم


یادم نیست چرا می خندم
یادم نیست آخرین ضربه را چه کسی زد
یادم نیست بعد از آخرین ضربه
دویست و بیست و سه بار خندیده ام یا سیسصد و هشتاد و شش دفعه؟
یادم نیست
هیچ یادم نیست
که این ضربه ها هر یک
چند بار می خندانند
چه مدت
چرا

این حس مساعدی نیست
که دلم می خواهد بیایی
و تمام شب را در حیاط با هم سیگار بکشیم
گفتم که
خوب می دانم
کی وقت سیگار کشیدن است
و کی نیست

خوب می دانم
که امشب زمان رقصیدن بود
و ما شانس ساده مان را
به نگرانی های کودکانه مان فروختیم

امشب
باید می رقصیدیم
و نیمه های صبح
در خستگی یک میهمانی شبانه
گریه می کردیم


سیگار را بگذار برای حالا
که بدجور
دلمان پر است
و گریه بیداد نکرده
بلکه
گلویمان را سد کرده است.


دلم نمی خواهد به حرف های مزخرف این چنینی گوش کنم
به حرف های تکراری
به کار
به صدای خنده ی من
که دل هیچ کس را نمی رباید
و پدر را
بیزار می کند


دلم می خواهد
دنیا همیشه شب باشد
و چراغ های اتومبیل ها
همواره روشن
دلم می خواهد
امروز زمستان باشد
و فردا بهار
و زمان
در موقعیتی این چنینی نوسان کند


شهریور دو سال پیش بود
و حالا شهریور امسال است
و سال دیگر
هرگز شهریور نخواهد بود


من
پول نمی خواهم
و شهرت
و جامه های طلا دوز
روی فرش های سرخ جشنواره های رنگین

امشب
تنها
آغوشی برای رقصیدن
و گرییدن
و گرم بودن
همه چیز را کفایت می کرد.

و حالا
ما حتی جایی نیستیم
که بتوانیم
بگوبگو گوش کنیم
و شلم
و سیگار
و سیگار
و سیگار

گفتم که
خوب می دانم


من از این خواستگار لعنتی بیزارم
و تو از من بیزارتری
و ما از هم
و از حسین ها
و ابوالفضلها

I almost knew from start that I would not be going to continue writing in here. it was a sort of practice for writing section of TOEFL, but I really have no time for it.

Anyway, I am not going to write. At least not here. And at least for a while.

There are things that I miss writing about, but here, seems no appropriate, and now, it does not fit.

Let's take a nap

and wake up

may god fix the whole mess.... more easily.